Sty
19
nie
2020
Królewna Śnieżka
Sty 19@11:00
Królewna Śnieżka @ Teatr na Plaży

Koszałek Opałek – największy krasnal świata opowiada historię o Królewnie Śnieżce. Prosi o pomoc publiczność. Jego sprzymierzeńcem jest też niesforna Papużka. Zaproszone do wspólnej zabawy dzieci odgrywają role królewny, królewicza, łowczego i krasnoludków. Ubrane w kostiumy stają się aktorami.

„Królewna Śnieżka” jest spektaklem – zabawą dla dzieci i ich rodziców. Humorystyczne dialogi, wpadające w ucho piosenki – pokazywanki oraz kolorowa scenografia składają się na emocjonujące widowisko.

realizacja: Teatr Qfer

Sty
26
nie
2020
Kot w butach
Sty 26@11:00
Kot w butach @ Teatr na Plaży

W każdą niedzielę zapraszamy najmłodszych widzów na „Bajkowy poranek teatralny” !

Po śmierci ojca młynarza, dwaj bracia dzielą majątek. Starszy dostaje młyn, młodszemu w spadku przypada kot. Ale jak to w bajkach bywa… Kot wcale nie jest zwykłym kotem…

Niezrażony niesprawiedliwym podziałem majątku, Janek z towarzyszem ruszają w świat, by szukać szczęścia. Kot ujęty dobrocią chłopaka, który ofiaruje mu odziedziczone po dziadku buty, postanawia odmienić jego los i pomóc w spełnieniu najskrytszych marzeń. Niebawem nadarza się okazja: przejeżdża królewski orszak. Czy Janek zdobędzie serce Królewny? Czy każde marzenie uda się spełnić? Plan wydaje się niełatwy, ale nie ma rzeczy niemożliwych dla sprytnego Kota w butach.

Sympatyczni bohaterowie, wesołe piosenki, okraszone coraz rzadziej spotykanymi lalkami jawajkami.

Spektakl o przyjaźni i pielęgnowaniu marzeń.

Lut
8
sob
2020
GINCZANKA| przepis na prostotę życia | PRAPREMIERA
Lut 8@19:00
GINCZANKA| przepis na prostotę życia | PRAPREMIERA @ Teatr na Plaży

Teatr na Plaży zaprasza prapremierę spektaklu „GINCZANKA przepis na prostotę życia” w reżyserii Anny Gryszkówny, realizowanej w koprodukcji z Teatrem Łaźnia Nowa z Krakowa. Historię Zuzanny Ginczanki opowie Agnieszka Przepiórska.

Sopocka premiera odbędzie się w dniach 8-9 luty 2020, natomiast krakowska w marcu (termin podamy niebawem).

Jak opowiedzieć 27 lat w ciągu godziny? Co i dlaczego jest najważniejsze? Poezja, dzieciństwo, przyjaźń, miłość, kariera, sława, a może śmierć?

Była piękna, utalentowana i podziwiana. „Tuwim w spódnicy”. „Gwiazda Syjonu”, „Królowa Złego Wyglądu”. „Murzynka z Równego”. „Rachela z Wesela Wyspiańskiego”. Żydówka, Rosjanka, Cyganka czy jednak Polka?

Chciała być Polką i do tej wyśnionej, wymarzonej Polski całe życie ją ciągnęło. Do języka, ludzi, książek i miejsc. Nawet wtedy gdy jako studentka musiała poddać się hańbiącemu gettu ławkowemu, w samym centrum ukochanej ojczyzny.

Zuzanna Ginczanka (właściwie Sara Polina Gincburg) jako poetka, również nie miała łatwo. Skamandryci, przecież to forma męska, męska zabawa, męskie rymy, męskie scenariusze. Mężczyźni widzieli w niej trofeum, ciało, dziewczynę, z którą warto się pokazać ale nie koniecznie dyskutować.

W 1934 roku jej wiersz Gramatyka został wyróżniony na Turnieju Młodych Poetów ogłoszonym przez „Wiadomości Literackie”. Studiowała pedagogikę na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego, aktywnie uczestniczyła w życiu literackim i towarzyskim. Przyjaźniła się z Julianem Tuwimem i Witoldem Gombrowiczem. Publikowała w „Wiadomościach Literackich”, „Skamandrze” i „Szpilkach”. W 1936 wydała swój jedyny tomik poezji – O centaurach.

Przez ostatni rok życia w Krakowie nie wychodziła z mieszkania, jej „ormiańskie papiery” wydawały się jej zbyt słabe. Jesienią 1944 aresztowało ją gestapo. Została rozstrzelana na dziedzińcu więzienia przy Montelupich, zaledwie kilka tygodni przed wejściem do Krakowa Armii Czerwonej.

Jako mała dziewczynka Zuzanna, zwana przez babcię Sanoczką klęczała przebrana za anioła, w sklepie w Równem. Żywa reklama zbliżających się świąt. Może więc jej życie, to życia anioła, zesłanego w złym czasie i w złym miejscu. Anioła w Sodomie. Po którym pozostał proch rozsypany na krakowskich wzgórzach i słowa.

Tekst:  Piotr Rowicki
Reżyseria: Anna Gryszkówna
Scenografia, kostium: Anna – Maria Karczmarska
Muzyka: Michał Lamża
Konsultacja merytoryczna: Agata Araszkiewicz
Reżyseria świateł: Mateusz Gierc
Występuję: Agnieszka Przepiórska
Plakat: Marcin Władyka
Produkcja: Teatr na Plaży (Sopot), Teatr Łaźnia Nowa (Kraków)

Twórcy:
Piotr Rowicki: Dramatopisarz, autor kryminałów, powieści i książek dla dzieci.
Ukończył historię na Uniwersytecie w Białymstoku. W 2008 zadebiutował jako dramatopisarz sztuką Przylgnięcie w reż. Aldony Figury w Laboratorium Dramatu w Warszawie.
Na motywach „Przylgnięcia” nakręcony został film pt. „Demon” w reżyserii Marcina Wrony.
Laureat wielu nagród i wyróżnień, w tym m.in. dwukrotnym zwycięzcą konkursu na polską sztukę współczesną „Metafory Rzeczywistości” organizowanego przez Teatr Polski w Poznaniu. W 2010 roku nagrodzona w Poznaniu sztuka „Chłopiec malowany” w reżyserii Piotra Ratajczaka przyniosła autorowi tytuł najlepszego dramatopisarza na 11
Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu. W 2013 roku na XII Festiwalu Dramaturgii Współczesnej Rzeczywistość Przedstawiona w Zabrzu Piotr Rowicki otrzymał Nagrodę Publiczności za spektakl „Matki” w reżyserii Katarzyny Deszcz.
Wybrane sztuki teatralne:
Przylgnięcie (2008) – Laboratorium Dramatu, Warszawa Chłopiec Malowany (2010) – Teatr Polski w Poznaniu
I będą Święta (2012) – Teatr Konsekwentny, Warszawa
Niewierni (2012) – Teatr Łaźnia Nowa, Kraków
Piszczyk (2013) – Teatr Polski w Poznaniu
Tato nie wraca (2013) – Teatr WarSawy w Warszawie
Matki (2013) – Teatr Nowy w Zabrzu
Oblężenie (2014) – Teatr Polski w Poznaniu
Biała siła, czarna pamięć (2016) – Teatr Dramatyczny im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku
Ćesky Diplom (2017) – Teatr Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, Filia we Wrocławiu
Żeby nie było śladów (2018) – Teatr Polonia w Warszawie
Kolaboranci (2018) – Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu
Aktorzy Koszalińscy czyli Komedia Prowincjonalna (2018) – Bałtycki Teatr Dramatyczny im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie
Królowie Strzelców (2018) – Teatr Nowy w Zabrzu.
Anna Gryszkówna: Aktorka, reżyserka. Od 2004 roku w zespole Teatru Narodowego. Jest absolwentką Wydziału Aktorskiego warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza (2002), na tej uczelni studiowała także na Wydziale Reżyserii.
Jako aktorka współpracowała z teatrami warszawskimi: Nowym Praga, Studiem Buffo, Starą ProchOFFnią, Laboratorium Dramatu, Teatrem na Woli im. Tadeusza Łomnickiego, Teatrem Dramatycznym, a także z Teatrem Polskiego Radia i Teatrem Telewizji Polskiej.
Wyreżyserowała Przesilenie Greiga i McIntyre’a (koprodukcja Teatru Nowego im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu i Teatru Miejskiego w Lesznie, 2016), Poskromienie złośnicy Shakespeare’a (Teatr im. Ludwika Solskiego w Tarnowie, 2017), Mężczyznę Zapolskiej (Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2018), Reset De Groen (prapremiera, Teatr Wybrzeże w Gdańsku, 2018) oraz Kilka scen z życia wg Płatonowa Czechowa (Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2019).Za reżyserię Poskromienia złośnicy w tarnowskim Teatrze im. Ludwika Solskiego otrzymała indywidualne wyróżnienie 25. edycji Konkursu Złotego Yoricka w Gdańsku (2018).
Agnieszka Przepiórska: Aktorka teatralna, serialowa i filmowa. Absolwentka Wydziału Aktorskiego w Państwowej Wyższej Szkole Sztuki Teatralnej i Filmowej w Petersburgu. W latach 2005-2008 była aktorką Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu, gdzie zagrała m.in w Trzech siostrach A. Czechowa w reż. P. Kruszczyńskiego, Burzy W. Szekspira w reż. A. Tworusa, Balkonie J. Geneta w reż. A. Tyszkiewicza, Był sobie Polak, Polak, Polak i Diabeł P. Demirskiego w reż. M. Strzępki.
Potem grała w teatrach w całej Polsce m.in. w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej: Tak wiele przeszliśmy, tak wiele przed nami A. Pałygi, Królowie dowcipu P. Rowickiego, oba w reż. P. Ratajczaka, Lubuskim Teatrze im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze: Trzy siostry A. Czechowa w reż. P. Ratajczaka, Teatrze Współczesnym w Szczecinie: Białe Baloniki M. Fertacz w reż. P. Ratajczaka, Bałtyckim Teatrze Dramatycznym im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie: Kartoteka Różewicza w reż. P. Ratajczaka, w Teatrze IMKA w Warszawie: Warszawa- Grabiny 6.20 M. Nahacza w reż. P. Ratajczaka, Teatrze Konsekwentnym w Warszawie: I będą święta P. Rowickiego w reż. P. Ratajczaka, Boski romans M. Walczaka,Tato nie wraca P. Rowickiego w reż. P. Ratajczaka, Dziwka z Ohio H. Levina w reż. A. Sajnuka, w Teatrze Powszechnym w Warszawie: Dziewczyny do wzięcia A. Kondratiuka w reż. P. Ratajczaka, w Teatrze WARSawy: Wojna to tylko kwiat P. Rowickiego w reż. P. Ratajczaka. Grała potrójną rolę (Dzika Agnes, HGW, Samotna Matka) w cyklu kabaretowym Pożar w Burdelu. W Teatrze Polonia gra w spektaklach Żeby nie było śladów w reż. P. Ratajczaka oraz 2 000 000 kroków w reż. P. Jaszczaka. Występowała w serialach takich jak: Artyści (reż. M.Strzępka), Glina (reż. W. Pasikowski), Fala Zbrodni, Ojciec Mateusz, Druga Szansa.
Zdobyła wiele teatralnych nagród, m.in. za spektakl I będą święta (w 2012 r. – 41. OFTJA we Wrocławiu oraz na XII Ogólnopolskim Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona” w Zabrzu, a także rok później na XXVIII Toruńskich Spotkaniach Teatrów Jednego Aktora) oraz za spektakl Tato nie wraca (w 2013 r. na IV Festiwalu Monodramu „Monoblok” – Grand Prix oraz Nagroda Miasta Gdańska przyznana przez Pawła Szkotaka, w 2014 r. na XV Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Niezależnych oraz na 20. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej). Nagroda dla spektaklu „Tato nie wraca” w 43. Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu.
Lut
9
nie
2020
GINCZANKA przepis na prostotę życia | PRAPREMIERA
Lut 9@18:00
GINCZANKA przepis na prostotę życia | PRAPREMIERA @ Teatr na Plaży

Teatr na Plaży zaprasza prapremierę spektaklu „GINCZANKA przepis na prostotę życia” w reżyserii Anny Gryszkówny, realizowanej w koprodukcji z Teatrem Łaźnia Nowa z Krakowa. Historię Zuzanny Ginczanki opowie Agnieszka Przepiórska.

Sopocka premiera odbędzie się w dniach 8-9 luty 2020, natomiast krakowska w marcu (termin podamy niebawem).

Jak opowiedzieć 27 lat w ciągu godziny? Co i dlaczego jest najważniejsze? Poezja, dzieciństwo, przyjaźń, miłość, kariera, sława, a może śmierć?

Była piękna, utalentowana i podziwiana. „Tuwim w spódnicy”. „Gwiazda Syjonu”, „Królowa Złego Wyglądu”. „Murzynka z Równego”. „Rachela z Wesela Wyspiańskiego”. Żydówka, Rosjanka, Cyganka czy jednak Polka?

Chciała być Polką i do tej wyśnionej, wymarzonej Polski całe życie ją ciągnęło. Do języka, ludzi, książek i miejsc. Nawet wtedy gdy jako studentka musiała poddać się hańbiącemu gettu ławkowemu, w samym centrum ukochanej ojczyzny.

Zuzanna Ginczanka (właściwie Sara Polina Gincburg) jako poetka, również nie miała łatwo. Skamandryci, przecież to forma męska, męska zabawa, męskie rymy, męskie scenariusze. Mężczyźni widzieli w niej trofeum, ciało, dziewczynę, z którą warto się pokazać ale nie koniecznie dyskutować.

W 1934 roku jej wiersz Gramatyka został wyróżniony na Turnieju Młodych Poetów ogłoszonym przez „Wiadomości Literackie”. Studiowała pedagogikę na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Warszawskiego, aktywnie uczestniczyła w życiu literackim i towarzyskim. Przyjaźniła się z Julianem Tuwimem i Witoldem Gombrowiczem. Publikowała w „Wiadomościach Literackich”, „Skamandrze” i „Szpilkach”. W 1936 wydała swój jedyny tomik poezji – O centaurach.

Przez ostatni rok życia w Krakowie nie wychodziła z mieszkania, jej „ormiańskie papiery” wydawały się jej zbyt słabe. Jesienią 1944 aresztowało ją gestapo. Została rozstrzelana na dziedzińcu więzienia przy Montelupich, zaledwie kilka tygodni przed wejściem do Krakowa Armii Czerwonej.

Jako mała dziewczynka Zuzanna, zwana przez babcię Sanoczką klęczała przebrana za anioła, w sklepie w Równem. Żywa reklama zbliżających się świąt. Może więc jej życie, to życia anioła, zesłanego w złym czasie i w złym miejscu. Anioła w Sodomie. Po którym pozostał proch rozsypany na krakowskich wzgórzach i słowa.

Tekst:  Piotr Rowicki
Reżyseria: Anna Gryszkówna
Scenografia, kostium: Anna – Maria Karczmarska
Muzyka: Michał Lamża
Konsultacja merytoryczna: Agata Araszkiewicz
Reżyseria światła: Mateusz Gierc
Występuję: Agnieszka Przepiórska
Plakat: Marcin Władyka
Produkcja: Teatr na Plaży (Sopot), Teatr Łaźnia Nowa (Kraków)

Twórcy:
Piotr Rowicki: Dramatopisarz, autor kryminałów, powieści i książek dla dzieci.
Ukończył historię na Uniwersytecie w Białymstoku. W 2008 zadebiutował jako dramatopisarz sztuką Przylgnięcie w reż. Aldony Figury w Laboratorium Dramatu w Warszawie.
Na motywach „Przylgnięcia” nakręcony został film pt. „Demon” w reżyserii Marcina Wrony.
Laureat wielu nagród i wyróżnień, w tym m.in. dwukrotnym zwycięzcą konkursu na polską sztukę współczesną „Metafory Rzeczywistości” organizowanego przez Teatr Polski w Poznaniu. W 2010 roku nagrodzona w Poznaniu sztuka „Chłopiec malowany” w reżyserii Piotra Ratajczaka przyniosła autorowi tytuł najlepszego dramatopisarza na 11
Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu. W 2013 roku na XII Festiwalu Dramaturgii Współczesnej Rzeczywistość Przedstawiona w Zabrzu Piotr Rowicki otrzymał Nagrodę Publiczności za spektakl „Matki” w reżyserii Katarzyny Deszcz.
Wybrane sztuki teatralne:
Przylgnięcie (2008) – Laboratorium Dramatu, Warszawa Chłopiec Malowany (2010) – Teatr Polski w Poznaniu
I będą Święta (2012) – Teatr Konsekwentny, Warszawa
Niewierni (2012) – Teatr Łaźnia Nowa, Kraków
Piszczyk (2013) – Teatr Polski w Poznaniu
Tato nie wraca (2013) – Teatr WarSawy w Warszawie
Matki (2013) – Teatr Nowy w Zabrzu
Oblężenie (2014) – Teatr Polski w Poznaniu
Biała siła, czarna pamięć (2016) – Teatr Dramatyczny im. Aleksandra Węgierki w Białymstoku
Ćesky Diplom (2017) – Teatr Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego w Krakowie, Filia we Wrocławiu
Żeby nie było śladów (2018) – Teatr Polonia w Warszawie
Kolaboranci (2018) – Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu
Aktorzy Koszalińscy czyli Komedia Prowincjonalna (2018) – Bałtycki Teatr Dramatyczny im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie
Królowie Strzelców (2018) – Teatr Nowy w Zabrzu.
Anna Gryszkówna: Aktorka, reżyserka. Od 2004 roku w zespole Teatru Narodowego. Jest absolwentką Wydziału Aktorskiego warszawskiej Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza (2002), na tej uczelni studiowała także na Wydziale Reżyserii.
Jako aktorka współpracowała z teatrami warszawskimi: Nowym Praga, Studiem Buffo, Starą ProchOFFnią, Laboratorium Dramatu, Teatrem na Woli im. Tadeusza Łomnickiego, Teatrem Dramatycznym, a także z Teatrem Polskiego Radia i Teatrem Telewizji Polskiej.
Wyreżyserowała Przesilenie Greiga i McIntyre’a (koprodukcja Teatru Nowego im. Tadeusza Łomnickiego w Poznaniu i Teatru Miejskiego w Lesznie, 2016), Poskromienie złośnicy Shakespeare’a (Teatr im. Ludwika Solskiego w Tarnowie, 2017), Mężczyznę Zapolskiej (Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2018), Reset De Groen (prapremiera, Teatr Wybrzeże w Gdańsku, 2018) oraz Kilka scen z życia wg Płatonowa Czechowa (Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2019).Za reżyserię Poskromienia złośnicy w tarnowskim Teatrze im. Ludwika Solskiego otrzymała indywidualne wyróżnienie 25. edycji Konkursu Złotego Yoricka w Gdańsku (2018).
Agnieszka Przepiórska: Aktorka teatralna, serialowa i filmowa. Absolwentka Wydziału Aktorskiego w Państwowej Wyższej Szkole Sztuki Teatralnej i Filmowej w Petersburgu. W latach 2005-2008 była aktorką Teatru Dramatycznego w Wałbrzychu, gdzie zagrała m.in w Trzech siostrach A. Czechowa w reż. P. Kruszczyńskiego, Burzy W. Szekspira w reż. A. Tworusa, Balkonie J. Geneta w reż. A. Tyszkiewicza, Był sobie Polak, Polak, Polak i Diabeł P. Demirskiego w reż. M. Strzępki.
Potem grała w teatrach w całej Polsce m.in. w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej: Tak wiele przeszliśmy, tak wiele przed nami A. Pałygi, Królowie dowcipu P. Rowickiego, oba w reż. P. Ratajczaka, Lubuskim Teatrze im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze: Trzy siostry A. Czechowa w reż. P. Ratajczaka, Teatrze Współczesnym w Szczecinie: Białe Baloniki M. Fertacz w reż. P. Ratajczaka, Bałtyckim Teatrze Dramatycznym im. Juliusza Słowackiego w Koszalinie: Kartoteka Różewicza w reż. P. Ratajczaka, w Teatrze IMKA w Warszawie: Warszawa- Grabiny 6.20 M. Nahacza w reż. P. Ratajczaka, Teatrze Konsekwentnym w Warszawie: I będą święta P. Rowickiego w reż. P. Ratajczaka, Boski romans M. Walczaka,Tato nie wraca P. Rowickiego w reż. P. Ratajczaka, Dziwka z Ohio H. Levina w reż. A. Sajnuka, w Teatrze Powszechnym w Warszawie: Dziewczyny do wzięcia A. Kondratiuka w reż. P. Ratajczaka, w Teatrze WARSawy: Wojna to tylko kwiat P. Rowickiego w reż. P. Ratajczaka. Grała potrójną rolę (Dzika Agnes, HGW, Samotna Matka) w cyklu kabaretowym Pożar w Burdelu. W Teatrze Polonia gra w spektaklach Żeby nie było śladów w reż. P. Ratajczaka oraz 2 000 000 kroków w reż. P. Jaszczaka. Występowała w serialach takich jak: Artyści (reż. M.Strzępka), Glina (reż. W. Pasikowski), Fala Zbrodni, Ojciec Mateusz, Druga Szansa.
Zdobyła wiele teatralnych nagród, m.in. za spektakl I będą święta (w 2012 r. – 41. OFTJA we Wrocławiu oraz na XII Ogólnopolskim Festiwalu Dramaturgii Współczesnej „Rzeczywistość przedstawiona” w Zabrzu, a także rok później na XXVIII Toruńskich Spotkaniach Teatrów Jednego Aktora) oraz za spektakl Tato nie wraca (w 2013 r. na IV Festiwalu Monodramu „Monoblok” – Grand Prix oraz Nagroda Miasta Gdańska przyznana przez Pawła Szkotaka, w 2014 r. na XV Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Niezależnych oraz na 20. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej). Nagroda dla spektaklu „Tato nie wraca” w 43. Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora we Wrocławiu.
Lut
14
pt
2020
Wszystko co widać. OHIO
Lut 14@19:00
Wszystko co widać. OHIO @ Teatr na Plaży

Sopocki Teatr Tańca zaprasza 14 lutego na spektakl „Wszystko co widać. OHIO” w reżyserii Joanny Czajkowskiej i Jacka Krawczyka.

Dokładnie 10 lat temu w grudniu 2005 roku odbyła się premiera spektaklu „Kwadrat. Wersja 6” inspirowana jednoaktówką „Kwadrat” Samuela Becketta. Po dekadzie autorski duet Czajkowska – Krawczyk ponownie sięga do dzieł tego wybitnego dramaturga. Tym razem punktem wyjścia pracy nad spektaklem stał się tekst „IMPROMPTU. OHIO”, ale całość utkana jest z wątków i obrazów m.in. z „Pierwszej miłości”, „Kroków”, „Katastrofy”, czy nawet zupełnie luźno z „Czekając na Godota”. Widzowie będą mieli możliwość znajdowania znaków i niuansów nawiązujących do dzieł Irlandczyka, ale twórcy przedstawienia pragną, by nawet Ci, którzy nie są zapalonymi „beckettologami” mogli przeżyć opowieść o jedności, rozwarstwianiu, rytmach, absurdach życia, marzeniach, miłości i śmierci.

Koncept, scenariusz, reżyseria, choreografia, kostiumy, scenografia, wykonanie:  Joanna Czajkowska, Jacek Krawczyk
Muzyka: Mariusz Noskowiak
Gościnnie głosu May użyczyła: Sylwia Góra – Weber
Wizualizajce: Łukasz Boros
Światła: Rico
Zdjęcie: Andrzej Pawłowski

Recenzje:

„Subtelny i niezwykle intymny, a przy tym bardzo mocno osadzony w twórczości Samuela Becketta spektakl „Wszystko co widać. OHIO” Sopockiego Teatru Tańca jest godzinną taneczną podróżą w duchu teatru Piny Bausch. Joanna Czajkowska i Jacek Krawczyk zatańczyli w ducie jeden z najlepszych swoich spektakli. […] Pełen napięcia dialog między tancerzami trwa od początku do końca. W jednej ze scen Czajkowska „bawi się” skrępowanym Krawczykiem, wytyczając kierunki i intensywność jego tańca. Jest jak demiurg-reżyser z „Katastrofy” Becketta, zaś kwestie córki z „Kroków” słyszymy z offu w wykonaniu Sylwii Góry-Weber. Bardzo dobrym momentem jest również synchroniczne, ale w jakiś sposób wymuszone i niedokładne wykonywanie swoich choreografii w duecie. Znalazło się też miejsce na tajemnicę (wyznania na ławce), której widzowie nie poznają, oraz pełną czułości bliskość, w różnych odsłonach miewającą inną temperaturę.

Choć spektakl ten przez cały czas pozostaje w duchu twórczości Samuela Becketta, zdecydowanie nie jest poświęcony pustce czy beznadziei ludzkiej egzystencji. Twórców „Wszystko co widać. OHIO” u Becketta interesuje raczej przenikliwe spojrzenie na człowieka jako jednostkę niepozbawioną wad, błądzącą, zmagającą się z trudami egzystencji, ale niezwykle w tym wszystkim prawdziwą.

Na tle pozostałych spektakli Sopockiego Teatru Tańca to przedstawienie wybitne, złożone z szeregu zapadających w pamięć, plastycznych scen, gdzie wszystkie elementy doskonale skomponowano. Warto było czekać pięć lat, by zobaczyć duet taneczny Joanny Czajkowskiej i Jacka Krawczyka w takiej formie.”

Łukasz Rudziński „Mistrzowski Beckett w duchu Piny Bausch” 12.12.2015

Cała recenzja tutaj:
http://kultura.trojmiasto.pl/Mistrzowski-Beckett-w-duchu-Piny-Bausch-recenzja-Wszystko-co-widac-OHIO-n97152.html#tri

„Artyści Sopockiego Teatru Tańca mają dar (lata pracy za sobą, ogromne doświadczenie i wszystko inne, co można by wymienić w tym momencie) do uchwycania w swoim tańcu rzeczy ulotnych. Po spektaklach inspirowanych życiem i twórczością Franza Kafki i Henriego Toulouse-Lautreca („Puste ciało. Okazja do malutkiej rozpaczy”) oraz Antonina Artauda („2 twarze”) sięgają po Becketta – a właściwie wracają do niego po latach. I po raz kolejny atmosfera twórczości artysty, którego biorą na warsztat, unosi się między artystami a widzami. Oprócz oczywistych elementów kojarzących się z tekstami, które wyszły spod pióra irlandzkiego pisarza, takich jak kapelusze, oczekiwanie czy brak tradycyjnej narracji, wytańczone są również inne charakterystyczne dla jego twórczości cechy. Groteskowość i operowanie kontrastem zostały uwypuklone, ale nie przerysowane – w spektaklu widzimy grę między upodobnieniem a różnicą, „kreskówkowością” a psychodelią (do czego przyczyniła się również w dużym stopniu muzyka Mateusza Noskowiaka), trudem a łatwością, smutkiem a uśmiechem. […] Film oraz spektakl taneczny łączą się w całość, jednak nie dzięki temu, że utrzymane są w podobnym charakterze, ale właśnie po beckettowsku są do siebie niepodobne. „To wszystko tutaj” jest impromptu (w dwóch tego słowa znaczeniach – improwizacją oraz intermedium) odegranym przez zespół STT i wprowadzającym do duetu Joanny Czajkowskiej i Jacka Krawczyka. Film i taniec przypominają puzzle o innych wzorach, które jednak okazują się elementami pasującymi do siebie. Właśnie dlatego najlepiej oglądać je razem, jak i razem opisywać, nie będzie więc tutaj osobnych opisów i analiz obydwu form teatralnych, ponieważ nie oddziela się intermedium od następującej po nim jednoaktówki. Powyższy tekst powinien być wystarczającą rekomendacją tej przewrotnej sztuki. Przewrotnej już od samych tytułów – „To wszystko tutaj” wcale nie jest wszystkim, a we „Wszystko co widać. OHIO” najważniejsze jest to, czego nie widać, a co unosi się w powietrzu – klimat skrajnego pesymizmu. Beckett byłby poruszony.”

Malwina Jakóbczyk „Poruszyć Becketta – premiera Sopockiego Teatru Tańca” 15.12.2015

Cała recenzja tutaj:            

http://www.miastokultury.pl/poruszyc-becketta-premiera-sopockiego-teatru-tanca/

„Spektakl można odebrać jako trójdzielny i klamrowy. Poznajemy bohaterów w momencie, gdy zaczynają odczuwać potrzebę wyjścia poza starzejącą się nieruchliwość i to, w co zostali wpisani. Statyczność póz nabiera uzasadnienia dopiero w momencie ruchu, który ma prowadzić do spotkań na poziomie duetu i z samym sobą. Tancerze początkowo są na równym poziomie poszukiwań sensów, ale z czasem Czajkowska wprowadza pewien układ zależności, zaczyna konfrontować siebie wobec cielesności i obecności Krawczyka. Udaje się jej określić swoje czasowe miejsce jako partnera, towarzyszki i opiekunki. Dzięki temu do niezapomnianych przejdzie scena z cyklamenem (w każdym razie przypominał fiolek alpejski), w której podano w niemal kuglarski sposób możliwą radość pierwszej miłości. Tancerze dalej  inspirując się tekstami Becketta, demonstrują czułe przywiązanie w możliwym cierpieniu i potem pustce. Ostatecznie, narzucają sobie i na siebie rodzaj katastrofalnej tragiczności. […] Uważne podejście do artystycznej materii od lat wyróżnia Sopocki Teatr Tańca, również jego założycieli. Z ogromną przyjemnością oglądałam najnowszą propozycję STT, ponieważ niemal wszystkie elementy spektaklu były wysmakowane i odpowiednio podane. Światło sterowane przez Rico „lepiło” dodatkowe znaczenia, pozostając raz tłem, raz nowym istnieniem. Muzyka Mariusza Noskowiaka po raz kolejny pozytywnie zaskakuje. W jednych scenach jest niezwykle dynamiczna, wręcz drapieżna także przez swoją głośność, w innych ilustracyjnie prowadzi bohaterów, roszcząc sobie prawo do przewodzenia, odwrotnie niż w procesie powstawania spektaklu. Wizualizacje Łukasza Borosa rozszerzają pole widzenia. Niewielka przestrzeń Teatru na Plaży „pęka” przenosząc widza w rożne wymiary i nowe miejsca, kojarzone z prawdopodobną opowieścią bohaterów.

Joanna Czajkowska i Jacek Krawczyk przedstawili po raz kolejny swoją wizję tańca opartego na wielowątkowej improwizacji i poruszeniach, a także dojrzałość w komplementarnym podejściu do artystycznego dzieła. „

Katarzyna Wysocka „Niewiele już zostało do opowiedzenia, czyli duet Joanny Czajkowskiej i Jacka Krawczyka” 18.12.2015

Cała recenzja tutaj:

http://www.gazetaswietojanska.org/index.php?id=2&t=1&page=51490

rezerwacje.stt@gmail.com

Lut
15
sob
2020
Kajtuś Czarodziej | premiera
Lut 15@15:00
Kajtuś Czarodziej | premiera @ Teatr na Plaży

Teatr Czwarte Miasto zaprasza 15 lutego na premierę spektaklu dla dzieci „Kajtuś Czarodziej” Janusza Korczaka w reżyserii Macieja Konopińskiego.

Tu nie wchodź! Tak nie rób! Nie zaglądaj! Nie stukaj! – słyszy ciągle Kajtuś. A właściwie nie Kajtuś, a Antoś. A tak właściwie to Kajtuś Czarodziej. Jak do tego wszystkiego doszło…?

Nasza najnowsza premiera to historia ciekawego świata chłopca, w której mogą się przejrzeć zarówno dzieci jak i sami dorośli. Spektakl pokazuje trudy wychowania i dojrzewania, poszukując tej właściwej odpowiedzi na pytania jak zrozumieć dziecko, jak nie ograniczać jego rozwoju jednocześnie nie zostawiając go samego. Cyrkowa grupa aktorów tworzy świat, który ogląda się przez dziecięce różowe okulary. Tak, rodzicu, to spektakl również dla Ciebie!

reżyseria: Maciej Konopiński

muzyka: Martyna Janczewska, Maciej Konopiński

aranżacje: Piotr Brajewski, Jan Wyrwiński

teksty piosenek: Martyna Janczewska

kostiumy scenografia: Magdalena Kurek

realizacja dźwięku i światła: Piotr Kądziela

obsada: Dorota Sadowska, Hanka Łubieńska, Martyna Janczewska, Jakub Piprowski, Mateusz Feliński

perkusja: Piotr Brajewski

fot. Gosia Wojciechowska

Spektakl przeznaczony dla dzieci od 6 roku życia.

 

 

 

Lut
16
nie
2020
Kajtuś Czarodziej
Lut 16@11:00
Kajtuś Czarodziej @ Teatr na Plaży

Teatr Czwarte Miasto zaprasza 16 lutego na swój najnowszy spektakl dla dzieci „Kajtuś Czarodziej” Janusza Korczaka w reżyserii Macieja Konopińskiego.

Tu nie wchodź! Tak nie rób! Nie zaglądaj! Nie stukaj! – słyszy ciągle Kajtuś. A właściwie nie Kajtuś, a Antoś. A tak właściwie to Kajtuś Czarodziej. Jak do tego wszystkiego doszło…?

Nasza najnowsza premiera to historia ciekawego świata chłopca, w której mogą się przejrzeć zarówno dzieci jak i sami dorośli. Spektakl pokazuje trudy wychowania i dojrzewania, poszukując tej właściwej odpowiedzi na pytania jak zrozumieć dziecko, jak nie ograniczać jego rozwoju jednocześnie nie zostawiając go samego. Cyrkowa grupa aktorów tworzy świat, który ogląda się przez dziecięce różowe okulary. Tak, rodzicu, to spektakl również dla Ciebie!

reżyseria: Maciej Konopiński

muzyka: Martyna Janczewska, Maciej Konopiński

aranżacje: Piotr Brajewski, Jan Wyrwiński

teksty piosenek: Martyna Janczewska

kostiumy scenografia: Magdalena Kurek

realizacja dźwięku i światła: Piotr Kądziela

obsada: Dorota Sadowska, Hanka Łubieńska, Martyna Janczewska, Jakub Piprowski, Mateusz Feliński

perkusja: Piotr Brajewski

fot. Gosia Wojciechowska

Spektakl przeznaczony dla dzieci od 6 roku życia.

 

 

 

Lut
21
pt
2020
Pora umarłych poetów
Lut 21@19:00
Pora umarłych poetów @ Teatr na Plaży

Teatr na Plaży w Sopocie zaprasza spektakl muzyczny „Pora umarłych poetów”. Jest to nowa autorska produkcja, zrealizowana na deskach sopockiej sceny.

„Pora umarłych poetów” to spektakl z piosenkami Agnieszki Osieckiej, Jeremiego Przybory i Wojciecha Młynarskiego, łączącej formułę koncertu, spektaklu i widowiska multimedialnego. Jego treścią jest spotkanie w zaświatach trójki najwybitniejszych poetów polskiej piosenki, którzy komentując współczesną rzeczywistość, przywołają wspomnienia swojego życia, jednocześnie słuchając i oglądając młodych artystów wykonujących na scenie sopockiego teatru ich najsławniejsze utwory.

Spektakl odbędzie w dwóch przestrzeniach: filmowej oraz realnej. W części filmowej – w zaświatach, w postacie Osieckiej, Przybory i Młynarskiego wcielą się: aktorka Teatru Dramatycznego Agata Wątróbska, aktor filmowy Janusz Chabior oraz wokalista Piotr Zubek. Natomiast w części realnej – na scenie teatru, Ksenia Tchórzko, Adam Hadi i Dominik Rybiałek w towarzystwie zespołu muzycznego zinterpretują piosenki mistrzów.

Całość, na zaproszenie Teatru na Plaży wyreżyserowała Joanna Satanowska, która jest również autorką scenariusza. Zdjęcia do części filmowej realizowane były w różnych miejscach Sopotu: na plaży, dworcu, na Molo, w Państwowej Galerii Sztuki, w klubie Atelier, w Teatrze na Plaży oraz w Warszawie w studiu filmowym i w przestrzeni miejskiej. Za kierownictwo muzyczne, kompozycje i aranże odpowiada Maciej Zakrzewski, m.in. autor muzyki do spektakli Teatru Polskiego we Wrocławiu i krakowskiej Łaźni Nowej. Za kostiumy i scenografię Zuzanna Markiewicz, która pracowała m.in. przy spektaklach Teatro dell’Opera di Roma, Teatru Wielkiego w Łodzi oraz polskich i zagranicznych produkcjach filmowych. Realizatorem zdjęć filmowych jest natomiast Przemysław Jękosz.

„Pora umarłych poetów to nasza największa produkcja, do której przygotowania rozpoczęły się ponad rok temu, a która nie tylko wejdzie na stałe do repertuaru, ale również chcemy z nią pojechać w Polskę, grając ją gościnnie na scenach innych teatrów.”– mówi szef sopockiej sceny Michał Grubman.

Reżyseria i scenariusz: Joanna Satanowska.
Kierownictwo muzyczne: Maciej Zakrzewski
Autor wierszy: Grzegorz Uzdański
Scenografia, kostiumy: Zuzanna Markiewicz
Autor zdjęć filmowych: Przemysław Jękosz
Plakat: Aleksander Walijewski

Występują:
Janusz Chabior, Agata Wątróbska, Piotr Zubek, Ksenia Tchórzko, Adam Hadi, Dominik Rybiałek oraz zespół muzyczny w składzie Mikołaj Basiukiewicz – instr. klawiszowe, Łukasz Łapiński – perkusja .

Spektakl „Pora umarłych poetów” zrealizowano z udziałem finansowym Gminy Miasta Sopotu.

UWAGA: W spektaklu używane jest światło stroboskopowe.

Lut
22
sob
2020
Pora umarłych poetów
Lut 22@18:00
Pora umarłych poetów @ Teatr na Plaży

Teatr na Plaży w Sopocie zaprasza spektakl muzyczny „Pora umarłych poetów”. Jest to nowa autorska produkcja, zrealizowana na deskach sopockiej sceny.

„Pora umarłych poetów” to spektakl z piosenkami Agnieszki Osieckiej, Jeremiego Przybory i Wojciecha Młynarskiego, łączącej formułę koncertu, spektaklu i widowiska multimedialnego. Jego treścią jest spotkanie w zaświatach trójki najwybitniejszych poetów polskiej piosenki, którzy komentując współczesną rzeczywistość, przywołają wspomnienia swojego życia, jednocześnie słuchając i oglądając młodych artystów wykonujących na scenie sopockiego teatru ich najsławniejsze utwory.

Spektakl odbędzie w dwóch przestrzeniach: filmowej oraz realnej. W części filmowej – w zaświatach, w postacie Osieckiej, Przybory i Młynarskiego wcielą się: aktorka Teatru Dramatycznego Agata Wątróbska, aktor filmowy Janusz Chabior oraz wokalista Piotr Zubek. Natomiast w części realnej – na scenie teatru, Ksenia Tchórzko, Adam Hadi i Dominik Rybiałek w towarzystwie zespołu muzycznego zinterpretują piosenki mistrzów.

Całość, na zaproszenie Teatru na Plaży wyreżyserowała Joanna Satanowska, która jest również autorką scenariusza. Zdjęcia do części filmowej realizowane były w różnych miejscach Sopotu: na plaży, dworcu, na Molo, w Państwowej Galerii Sztuki, w klubie Atelier, w Teatrze na Plaży oraz w Warszawie w studiu filmowym i w przestrzeni miejskiej. Za kierownictwo muzyczne, kompozycje i aranże odpowiada Maciej Zakrzewski, m.in. autor muzyki do spektakli Teatru Polskiego we Wrocławiu i krakowskiej Łaźni Nowej. Za kostiumy i scenografię Zuzanna Markiewicz, która pracowała m.in. przy spektaklach Teatro dell’Opera di Roma, Teatru Wielkiego w Łodzi oraz polskich i zagranicznych produkcjach filmowych. Realizatorem zdjęć filmowych jest natomiast Przemysław Jękosz.

„Pora umarłych poetów to nasza największa produkcja, do której przygotowania rozpoczęły się ponad rok temu, a która nie tylko wejdzie na stałe do repertuaru, ale również chcemy z nią pojechać w Polskę, grając ją gościnnie na scenach innych teatrów.”– mówi szef sopockiej sceny Michał Grubman.

Reżyseria i scenariusz: Joanna Satanowska.
Kierownictwo muzyczne: Maciej Zakrzewski
Autor wierszy: Grzegorz Uzdański
Scenografia, kostiumy: Zuzanna Markiewicz
Autor zdjęć filmowych: Przemysław Jękosz
Plakat: Aleksander Walijewski

Występują:
Janusz Chabior, Agata Wątróbska, Piotr Zubek, Ksenia Tchórzko, Adam Hadi, Dominik Rybiałek oraz zespół muzyczny w składzie Mikołaj Basiukiewicz – instr. klawiszowe, Łukasz Łapiński – perkusja .

Spektakl „Pora umarłych poetów” zrealizowano z udziałem finansowym Gminy Miasta Sopotu.

UWAGA: W spektaklu używane jest światło stroboskopowe.

Lut
29
sob
2020
tab’ Nowy początek
Lut 29@19:00
tab’ Nowy początek @ Teatr na Plaży

Sopocki Teatr Tańca zaprasza na swój najnowszy spektakl „tab’ Nowy początek” w reżyserii Joanny Czajkowskiej.

Natura materialna tab’ to w psychologii sufich,  określenie na sumę zdolności psychicznych, z którymi przychodzimy na świat, a zatem głównie uwarunkowania odziedziczone po rodzicach i związane z przebiegiem ciąży. Cechy natury materialnej wywierają znaczący, ale nie jedyny wpływ na rozwój człowieka. Następne etapy według tej koncepcji, to Nafs, Serce, Duch, Świadomość Wewnętrzna oraz Najgłębsza Wewnętrzna Świadomość. Tab’ jest zatem punktem startu w rozwoju każdej jednostki. W spektaklu Sopockiego Teatru Tańca, pełni tę samą rolę – wyjścia do opowieści , czy raczej filozoficzno – fizycznych rozważań o rozwoju świadomości człowieka. Autorka koncepcji spektaklu pracując nad scenariuszem, zintegrowała ze sobą zachodnie i wschodnie systemy filozoficzno – psychologiczne. I tak, obok konceptu sufich, dużą inspiracją była piramida potrzeb Maslowa, czy system czakr – sieci energetycznych ośrodków w ciele, które są skorelowane zarówno z narządami (warstwa fizyczna ciała), jak sferą psychiczną i duchową człowieka. Inspiracją była także  huna – tradycja hawajska.

Wizualnym partnerem wydarzenia będą obrazy, związanej z Sopotem niemal całe życie, Gertrudy Kuziemskiej – Wilczopolskiej, które uruchomi wizualnie Katarzyna Teresa Turowska.

Koncept, reżyseria, choreografia: Joanna M. Czajkowska

Współpraca choreograficzna i wykonanie: Joanna M. Czajkowska,  Jan Górczak, Róża Kołoda, Jacenty Krawczyk, Wiktoria Rudnik

Obrazy będące bazą wizualizacji: Gertruda Kuziemska – Wilczopolska

Wizualizacje: Katarzyna Teresa Turowska

Muzyka: Mariusz Noskowiak

Śpiew: Magdalena Gruszczyńska (sopran)

Kostiumy i aranżacja sceny: Joanna M. Czajkowska, Jacek Krawczyk

Światła: Mateusz Gierc

Fot. Geertruda Kuziemska – Wilczopolska

Mar
13
pt
2020
Pora umarłych poetów
Mar 13@19:00
Pora umarłych poetów @ Teatr na Plaży

Teatr na Plaży w Sopocie zaprasza spektakl muzyczny „Pora umarłych poetów”. Jest to nowa autorska produkcja, zrealizowana na deskach sopockiej sceny.

„Pora umarłych poetów” to spektakl z piosenkami Agnieszki Osieckiej, Jeremiego Przybory i Wojciecha Młynarskiego, łączącej formułę koncertu, spektaklu i widowiska multimedialnego. Jego treścią jest spotkanie w zaświatach trójki najwybitniejszych poetów polskiej piosenki, którzy komentując współczesną rzeczywistość, przywołają wspomnienia swojego życia, jednocześnie słuchając i oglądając młodych artystów wykonujących na scenie sopockiego teatru ich najsławniejsze utwory.

Spektakl odbędzie w dwóch przestrzeniach: filmowej oraz realnej. W części filmowej – w zaświatach, w postacie Osieckiej, Przybory i Młynarskiego wcielą się: aktorka Teatru Dramatycznego Agata Wątróbska, aktor filmowy Janusz Chabior oraz wokalista Piotr Zubek. Natomiast w części realnej – na scenie teatru, Ksenia Tchórzko, Adam Hadi i Dominik Rybiałek w towarzystwie zespołu muzycznego zinterpretują piosenki mistrzów.

Całość, na zaproszenie Teatru na Plaży wyreżyserowała Joanna Satanowska, która jest również autorką scenariusza. Zdjęcia do części filmowej realizowane były w różnych miejscach Sopotu: na plaży, dworcu, na Molo, w Państwowej Galerii Sztuki, w klubie Atelier, w Teatrze na Plaży oraz w Warszawie w studiu filmowym i w przestrzeni miejskiej. Za kierownictwo muzyczne, kompozycje i aranże odpowiada Maciej Zakrzewski, m.in. autor muzyki do spektakli Teatru Polskiego we Wrocławiu i krakowskiej Łaźni Nowej. Za kostiumy i scenografię Zuzanna Markiewicz, która pracowała m.in. przy spektaklach Teatro dell’Opera di Roma, Teatru Wielkiego w Łodzi oraz polskich i zagranicznych produkcjach filmowych. Realizatorem zdjęć filmowych jest natomiast Przemysław Jękosz.

„Pora umarłych poetów to nasza największa produkcja, do której przygotowania rozpoczęły się ponad rok temu, a która nie tylko wejdzie na stałe do repertuaru, ale również chcemy z nią pojechać w Polskę, grając ją gościnnie na scenach innych teatrów.”– mówi szef sopockiej sceny Michał Grubman.

Reżyseria i scenariusz: Joanna Satanowska.
Kierownictwo muzyczne: Maciej Zakrzewski
Autor wierszy: Grzegorz Uzdański
Scenografia, kostiumy: Zuzanna Markiewicz
Autor zdjęć filmowych: Przemysław Jękosz
Plakat: Aleksander Walijewski

Występują:
Janusz Chabior, Agata Wątróbska, Piotr Zubek, Ksenia Tchórzko, Adam Hadi, Dominik Rybiałek oraz zespół muzyczny w składzie Mikołaj Basiukiewicz – instr. klawiszowe, Łukasz Łapiński – perkusja .

Spektakl „Pora umarłych poetów” zrealizowano z udziałem finansowym Gminy Miasta Sopotu.

UWAGA: W spektaklu używane jest światło stroboskopowe.

Mar
14
sob
2020
Pora umarłych poetów
Mar 14@18:00
Pora umarłych poetów @ Teatr na Plaży

Teatr na Plaży w Sopocie zaprasza spektakl muzyczny „Pora umarłych poetów”. Jest to nowa autorska produkcja, zrealizowana na deskach sopockiej sceny.

„Pora umarłych poetów” to spektakl z piosenkami Agnieszki Osieckiej, Jeremiego Przybory i Wojciecha Młynarskiego, łączącej formułę koncertu, spektaklu i widowiska multimedialnego. Jego treścią jest spotkanie w zaświatach trójki najwybitniejszych poetów polskiej piosenki, którzy komentując współczesną rzeczywistość, przywołają wspomnienia swojego życia, jednocześnie słuchając i oglądając młodych artystów wykonujących na scenie sopockiego teatru ich najsławniejsze utwory.

Spektakl odbędzie w dwóch przestrzeniach: filmowej oraz realnej. W części filmowej – w zaświatach, w postacie Osieckiej, Przybory i Młynarskiego wcielą się: aktorka Teatru Dramatycznego Agata Wątróbska, aktor filmowy Janusz Chabior oraz wokalista Piotr Zubek. Natomiast w części realnej – na scenie teatru, Ksenia Tchórzko, Adam Hadi i Dominik Rybiałek w towarzystwie zespołu muzycznego zinterpretują piosenki mistrzów.

Całość, na zaproszenie Teatru na Plaży wyreżyserowała Joanna Satanowska, która jest również autorką scenariusza. Zdjęcia do części filmowej realizowane były w różnych miejscach Sopotu: na plaży, dworcu, na Molo, w Państwowej Galerii Sztuki, w klubie Atelier, w Teatrze na Plaży oraz w Warszawie w studiu filmowym i w przestrzeni miejskiej. Za kierownictwo muzyczne, kompozycje i aranże odpowiada Maciej Zakrzewski, m.in. autor muzyki do spektakli Teatru Polskiego we Wrocławiu i krakowskiej Łaźni Nowej. Za kostiumy i scenografię Zuzanna Markiewicz, która pracowała m.in. przy spektaklach Teatro dell’Opera di Roma, Teatru Wielkiego w Łodzi oraz polskich i zagranicznych produkcjach filmowych. Realizatorem zdjęć filmowych jest natomiast Przemysław Jękosz.

„Pora umarłych poetów to nasza największa produkcja, do której przygotowania rozpoczęły się ponad rok temu, a która nie tylko wejdzie na stałe do repertuaru, ale również chcemy z nią pojechać w Polskę, grając ją gościnnie na scenach innych teatrów.”– mówi szef sopockiej sceny Michał Grubman.

Reżyseria i scenariusz: Joanna Satanowska.
Kierownictwo muzyczne: Maciej Zakrzewski
Autor wierszy: Grzegorz Uzdański
Scenografia, kostiumy: Zuzanna Markiewicz
Autor zdjęć filmowych: Przemysław Jękosz
Plakat: Aleksander Walijewski

Występują:
Janusz Chabior, Agata Wątróbska, Piotr Zubek, Ksenia Tchórzko, Adam Hadi, Dominik Rybiałek oraz zespół muzyczny w składzie Mikołaj Basiukiewicz – instr. klawiszowe, Łukasz Łapiński – perkusja .

Spektakl „Pora umarłych poetów” zrealizowano z udziałem finansowym Gminy Miasta Sopotu.

UWAGA: W spektaklu używane jest światło stroboskopowe.

Mar
20
pt
2020
tab’ Nowy początek
Mar 20@19:00
tab’ Nowy początek @ Teatr na Plaży

Sopocki Teatr Tańca zaprasza na swój najnowszy spektakl „tab’ Nowy początek” w reżyserii Joanny Czajkowskiej.

Natura materialna tab’ to w psychologii sufich,  określenie na sumę zdolności psychicznych, z którymi przychodzimy na świat, a zatem głównie uwarunkowania odziedziczone po rodzicach i związane z przebiegiem ciąży. Cechy natury materialnej wywierają znaczący, ale nie jedyny wpływ na rozwój człowieka. Następne etapy według tej koncepcji, to Nafs, Serce, Duch, Świadomość Wewnętrzna oraz Najgłębsza Wewnętrzna Świadomość. Tab’ jest zatem punktem startu w rozwoju każdej jednostki. W spektaklu Sopockiego Teatru Tańca, pełni tę samą rolę – wyjścia do opowieści , czy raczej filozoficzno – fizycznych rozważań o rozwoju świadomości człowieka. Autorka koncepcji spektaklu pracując nad scenariuszem, zintegrowała ze sobą zachodnie i wschodnie systemy filozoficzno – psychologiczne. I tak, obok konceptu sufich, dużą inspiracją była piramida potrzeb Maslowa, czy system czakr – sieci energetycznych ośrodków w ciele, które są skorelowane zarówno z narządami (warstwa fizyczna ciała), jak sferą psychiczną i duchową człowieka. Inspiracją była także  huna – tradycja hawajska.

Wizualnym partnerem wydarzenia będą obrazy, związanej z Sopotem niemal całe życie, Gertrudy Kuziemskiej – Wilczopolskiej, które uruchomi wizualnie Katarzyna Teresa Turowska.

Koncept, reżyseria, choreografia: Joanna M. Czajkowska

Współpraca choreograficzna i wykonanie: Joanna M. Czajkowska,  Jan Górczak, Róża Kołoda, Jacenty Krawczyk, Wiktoria Rudnik

Obrazy będące bazą wizualizacji: Gertruda Kuziemska – Wilczopolska

Wizualizacje: Katarzyna Teresa Turowska

Muzyka: Mariusz Noskowiak

Śpiew: Magdalena Gruszczyńska (sopran)

Kostiumy i aranżacja sceny: Joanna M. Czajkowska, Jacek Krawczyk

Światła: Mateusz Gierc

Fot. Geertruda Kuziemska – Wilczopolska